Lonesome Sometimes: December, 2006

December 21

ก่อนผมจะพิมพ์ประโยคนี้ ผมรู้สึกตัวเองได้ว่า ผมอยากแต่งเรื่องอะไรสักเรื่องเกี่ยวกับความเหงา

ก่อนหน้าที่จะรู้สึกว่าตัวเองควรจะแต่งเรื่องอะไรสักเรื่องที่เกี่ยวกับความเหงา...ผมรู้สึกเหงา

ก่อนที่ผมจะรู้สึกเหงา ผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังเหงา

และก่อนที่จะรู้สึกว่าตัวเองกำลังเหงา ผมก็กำลังรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกเหงา

และตอนที่ผมกำลังรู้สึกว่า ตัวเองกำลังรู้สึกเหงาอยู่นั้น...

ผมกำลังรู้สึกดีใจที่ผ่านรอดพ้นความเหงาหลายๆหนในอดีตมาได้

แต่หลังจากนั้น ผมก็ต้องกลับมารู้สึกเหงาจับใจอีกครั้ง

เมื่อต้องรู้ว่า หลังจากที่ผมสามารถผ่านพ้นความเหงาในรอบปัจจุบันนี้ไปได้

ผมก็จะต้องไปเผชิญความเหงาเดิมๆซ้ำๆในวันต่อๆไปอยู่ดี

พอคิดถึงตรงนี้ ผมก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอีกครั้งทันที

และหลังจากที่ผมรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างทันทีในตอนนั้น

ผมก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอีกซ้ำสองในเวลาเดียวกัน

ผมรู้สึกเหงาที่ได้รู้ว่า ผมจะต้องเหงาซ้ำเหงาซ้อนแบบนี้ต่อไปอีกหลายๆวัน

หลังจากที่ผมรู้สึกเหงาซ้ำซ้อนอยู่หลายวัน ผมก็เกิดความคิดว่า น่าจะเขียนอะไรซักอย่างขึ้นมาเกี่ยวกับความเหงา

หลังจากที่ผมได้เริ่มคิดว่าจะเขียนอะไรซักอย่างเกี่ยวกับความเหงา ผมลงมือเขียนเรื่องของความเหงา

และตอนที่ผมกำลังจะเริ่มต้นเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับความเหงานี้ขึ้น ความเหงาก็กลับมาหาผมอีกครั้ง

ความเหงามันไม่เคยวนหนีไปไหน.....

“Lonesome is still”