Winai's profileLonesome SometimesPhotosBlogLists Tools Help

Blog


    December 21

    Lonesome is still

     
     
    ก่อนผมจะพิมพ์ประโยคนี้ ผมรู้สึกตัวเองได้ว่า ผมอยากแต่งเรื่องอะไรสักเรื่องเกี่ยวกับความเหงา
     
    ก่อนหน้าที่จะรู้สึกว่าตัวเองควรจะแต่งเรื่องอะไรสักเรื่องที่เกี่ยวกับความเหงา...ผมรู้สึกเหงา
    ก่อนที่ผมจะรู้สึกเหงา ผมกำลังรู้สึกว่าตัวเองกำลังเหงา
    และก่อนที่จะรู้สึกว่าตัวเองกำลังเหงา ผมก็กำลังรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกเหงา
     
    และตอนที่ผมกำลังรู้สึกว่า ตัวเองกำลังรู้สึกเหงาอยู่นั้น...
    ผมกำลังรู้สึกดีใจที่ผ่านรอดพ้นความเหงาหลายๆหนในอดีตมาได้
     
    แต่หลังจากนั้น ผมก็ต้องกลับมารู้สึกเหงาจับใจอีกครั้ง
    เมื่อต้องรู้ว่า หลังจากที่ผมสามารถผ่านพ้นความเหงาในรอบปัจจุบันนี้ไปได้
    ผมก็จะต้องไปเผชิญความเหงาเดิมๆซ้ำๆในวันต่อๆไปอยู่ดี
    พอคิดถึงตรงนี้ ผมก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอีกครั้งทันที
     
    และหลังจากที่ผมรู้สึกเหงาขึ้นมาอย่างทันทีในตอนนั้น
    ผมก็รู้สึกเหงาขึ้นมาอีกซ้ำสองในเวลาเดียวกัน
    ผมรู้สึกเหงาที่ได้รู้ว่า ผมจะต้องเหงาซ้ำเหงาซ้อนแบบนี้ต่อไปอีกหลายๆวัน
    หลังจากที่ผมรู้สึกเหงาซ้ำซ้อนอยู่หลายวัน ผมก็เกิดความคิดว่า น่าจะเขียนอะไรซักอย่างขึ้นมาเกี่ยวกับความเหงา
    หลังจากที่ผมได้เริ่มคิดว่าจะเขียนอะไรซักอย่างเกี่ยวกับความเหงา ผมลงมือเขียนเรื่องของความเหงา
    และตอนที่ผมกำลังจะเริ่มต้นเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับความเหงานี้ขึ้น ความเหงาก็กลับมาหาผมอีกครั้ง
    ความเหงามันไม่เคยวนหนีไปไหน.....
     
    “Lonesome is still”
    June 14

    Boring Song

     

    Intro        :        เบื่อ /มาก/มาก     เบื่อ/มาก/มาก
     

                               เบื่อ         มาก             มาก           เบื่อ                        มาก/มาก
    Verse1 :       CmajAmF#mD#7maj7       Amaj7DmCG7D#m7
     
                               เบื่อ        แสน             เบื่อ             เบื่อ                       มาก/มาก
                               Amaj7G7sus2Dmaj7           G7DmCsus2D#m7
     
     
                               เหงา/เบื่อ                    งง/ตื้อ                             เบื่อ
    Pre-Chorus:       D#m7Emaj7Gsus2F7Amaj7G7sus2Amaj7
     
                               เหงา/เบื่อ                    ตื้อ                          เบื่อ                                           
                        Amaj7G7sus2Dmaj7G7DmCsus2D#m7
              
     
                               ร้องไห้              ร้องไห้       เหงา            
    Chorus :             CmajAmF#mD#7maj7G7        
     
                              ร้องไห้      ร้องไห้          เหงา/ร้องไห้
                        Amaj7DmCG7D#m7G7
     
                               ร้องไห้              ร้องไห้       เหงา            
                               CmajAmF#mD#7maj7G7
     
                                เหงา              เหงา                เหงา
                                CmajAmF#mD#7maj7G7
     

    Solo :                   เบื่อ/ร้องไห้/เบื่อ/ร้องไห้
                                เซ็ง/สับสน/เบื่อ/เหงา/เหงา
     
     
                              ร้องไห้              ร้องไห้       เหงา            
    Chorus :             CmajAmF#mD#7maj7G7        
     
                              ร้องไห้      ร้องไห้          เหงา/ร้องไห้
                        Amaj7DmCG7D#m7G7
     
                               ร้องไห้              ร้องไห้       เหงา            
                               CmajAmF#mD#7maj7G7
     
                                เหงา              เหงา                เหงา
                                CmajAmF#mD#7maj7G7

     
     
     
    Outtro :              เหงา  เบื่อ/เหงา  เบื่อ/เหงา  เหงา/เหงา เหงา
                                till end 
     
     
     
    *** ฟังเพลงทีไร ทำนองมันเศร้า เบื่อ ทุกที...ทุกเพลง*****
    April 01

    elephant

     
     
     
    แม่ครับ ผมอยากกินโรตีบอย...
    บางทีผมอาจจะไม่เหมาะกับการเกิดมากินอ้อย..
     
    ผมน่าจะมีเวลาว่าง
    ว่าง...จากการที่ไม่ต้องไปเดินขอ อ้อย..
    อ้อย.. ที่คนซื้อให้ผมเผื่อตัดความรำคาญ
    อ้อยไม่ค่อยหวานเท่าไหร่แล้ว
    เพราะน้ำใจคนมันขมๆขึ้นทุกวัน
    ผมน่าจะมีเวลาว่างเพื่อไปต่อคิวซื้อโรตีบอย
     
    วันนี้ ผมเดินผ่านสยาม
    ผมเดินผ่านแถวโรตีบอย
     
    หนึ่งในคนต่อแถว มีคนฆ่าเวลารอด้วยการกินอ้อย
     
    March 19

    Happy Birthday to me

    Happy Birthday to me
     
    ฟู่...................................
     
    เป่าฝุ่นบนบลอคแทนเทียนวันเกิด
     
    ฟู่...................................
     
    โชคดีนะตัวเอง
    January 25

    my life rhythm

    ตึก!
    โป๊ะ!  โป๊ะ!
     
    ตึก!   โป๊ะ!
    ตึก!    ตึก!
    โป๊ะ!   โป๊ะ!
     
    ตึก!    โป๊ะ!   ตึก!   ตึก!
    โป๊ะ!   โป๊ะ!
    ตึก!    โป๊ะ!   ตึก!   ตึก!
    ตึก!   โป๊ะ!
     
    ตึก!    โป๊ะ!   ตึก!   โป๊ะ!
    ตึก!    โป๊ะ!   โป๊ะ!   โป๊ะ
     
    ตึก!    โป๊ะ!   ตึก!   โป๊ะ!
    ตึก!    โป๊ะ!   โป๊ะ!   โป๊ะ
     
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   โปะ!
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   ตึก!
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   โปะ!
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   ตึก!
     
     
    ***** ตึก! = เหงาเหลือเกิน
    ***** โป๊ะ! = เราอยู่ได้
     
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   ตึก!
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   ตึก!
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   ตึก!
    ตึก!    ตึก!   ตึก!   ตึก!
     
    January 03

    13 Months a Year

     
    กระเรียนนาคม...?
    กระจอกเทศศายน..?
    อึ่งอ่างงายน..?
    แมลงสาบาคม..?
    จิ้งจกกายน..? 
    โดราเอมอนนาคม...?
     
     
    เราจะตั้งชื่อ "เดือนทื่ 13" ของปีว่าอะไรดี ?
     
    เพราะความรู้สึกของเราตอนนี้ ยังไม่ได้ข้ามพ้นสู่ปีใหม่เลย
    ความทรงจำเก่าๆที่เราตั้งใจโละทิ้ง...
    สิ่งทั้งหลายทั้งปวงที่ค้างคาใจ...
    ทุกอย่างยังอยู่ครบ
    บางทีอาจเป็นเพราะ....วันเวลาใหม่ๆของเรามันยังมาไม่ถึง
     
    ตอนนี้...เรายังอยู่ในปีที่แล้ว
    ปีที่ยาวนานถึง 13 เดือน
    เราจะตั้งชื่อมันว่าอะไร...ถึงจะเหมาะกับมันที่สุดนะ?
     
    ปล. Happy new year ให้คนที่เจอจุดเริ่มต้นของวันเวลาใหม่ๆไปแล้ว : )
    December 25

    เรามีซิมการ์ดสุดแสนอัจฉริยะ

     
     
    เรามีซิมการ์ดสุดแสนอัจฉริยะ
    อัจฉริยะตรงที่เราไม่สามารถควบคุมมันได้
    มันไม่เหมือนซิมอื่นๆ
    ตรงที่เราเลือก Delete ใครที่เราไม่อยากจำ...ได้ง่ายๆ
    ซิมการ์ดที่อยู่ภายใต้เส้นผม... ก็ตำแหน่งใกล้ๆต่อมน้ำตานั่นไง
    ใกล้ซะจน มันแกล้งหยอกให้บ่อน้ำตาเราแตกได้อยู่บ่อยๆ
     
    ปล. ใครบางคนที่ประกอบเราขึ้นมา
            คงลืมแนบคำเตือนที่อยู่ในกล่องซิมอัจฉริยะให้มาด้วย
     
    คำเตือน :  โปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วนก่อนบันทึก"ใครสักคน"เข้าสู่หน่วยความจำซิมการ์ดอัจฉริยะ
     
     
     
     
    December 20

    บางทีไอน์สไตน์น่าจะได้ดีเพราะหน้าหนาว

     
    สมองซีกขวา....โตขึ้นมากในหน้าหนาว
    ไม่ได้เป็นเพราะมันพองตัวและบวมขึ้นจากความชื้นในอากาศแน่
     
    หน้าหนาวมาถึง...มันพัดพาความเหงามาด้วย
    ใครหลายคนไม่ได้รับผลกระทบจากปรากฎการณ์นี้ซักเท่าไหร่
    สมองซีกขวาของพวกเขายังคงมีขนาดและเนื้อที่เป็นปกติ
     
    หน้าหนาวมาถึง...เรารอใครซักคนให้มาถึงด้วยเช่นกัน
    จริงๆไม่ได้ถึงกับรออย่างกระวนกระวาย
    มันเป็นแค่เพียงการชะเง้อมองตามเมื่อเกิดกระแสลมพัดผ่าน...
    เราได้แต่คิดว่า..
    การเคลื่อนย้ายของมวลอากาศภายนอก น่าจะเกิดขึ้นจากการที่มีใครซักคนเคลื่อนไหวผ่านมา
     
    เราเห็นใครคนหนึ่งที่เราไม่เคยรู้จัก...นั่งอยู่ข้างๆเราบนรถไฟฟ้า
    เราเห็นใครคนเดิมคนนั้น....นั่งจับมือเราอยู่อย่างอบอุ่นในโรงหนัง
    เราพบคนๆเดิมที่อยู่ในโรงหนัง....เดินอยู่ข้างๆเราอย่างเงียบๆแต่ยิ้มให้ทุกครั้งที่เราหันไปหา
    เราจินตนาการถึงเจ้าของรอยยิ้มนั้นได้อย่างเป็นตัวเป็นตน 
    มีจินตนาการ...ผุดขึ้นเป็นร้อยเป็นพัน
    ผุดขึ้นมาราวกับมันเป็นพืชที่เจริญพันธ์ในหน้าหนาว
     
    ในยามที่อุณหภูมิต่ำลง เรามีปริมาณจินตนาการสูงขึ้น
     
    ไอน์สไตน์ : จินตนาการ  สำคัญกว่า  ความรู้
    เราจินตนาการอยู่เสมอ...จินตนาการว่าเรามีใคร
    แต่สิ่งที่เรารู้แน่ชัด... คือเราไม่มี
     
    จินตนาการ สำคัญกว่า สิ่งที่รู้
    เราจึงผ่านหน้าหนาวมาได้หลายๆหน
    เรามีจินตนาการเอาไว้ห่มตัวเองในยามที่รู้สึกเหน็บหนาว
    เมื่ออุณหภูมิเริ่มต่ำลง เราก็แค่ขยันจินตนาการให้มากขึ้น
     
    ตอนนี้อากาศข้างนอกยังไม่หายหนาว
    สมองซีกขวาของเราก็คงกำลังเพิ่มขนาดตัวมันขึ้นอีก 2-3 เซลล์...
     
    ปล. บางที....ไอน์สไตน์น่าจะได้ดีเพราะการมีอยู่ของหน้าหนาว
     
     
    December 19

    โลกส่วนตัวของเรา ยาว 23 track

     
    โลกส่วนตัวของเราความยาว 23 track
    โลกส่วนตัวที่วัดได้ 23 track
    โลกส่วนตัวที่หมุนเอื่อยๆอยู่ 23 track
    บางทีมันก็มากไป...บางทีก็น้อยเกินไป
     
    โลกส่วนตัวของเราความยาว 23 track
    วันนี้ 23 track...พรุ่งนี้ก็ 23 Track
    เพราะเราวิ่งวนอยู่ในcdชีวิตที่เล่นอยู่ซ้ำๆ
    เราหวุนวน...หวุนวน...หวุนวน
    บางครั้งตกร่อง...แต่ก็ช่วยให้เราไม่เพลินจนเกินไปกับเพลงอ้อยอิ่งชวนหลับ
    ให้เรารับรู้โลกส่วนตัวของเราตลอดความยาว 23 track
     
    โลกส่วนตัวของเราความยาว 23 track
    เพราะเราไม่เคยวัดมันเป็นเวลา เป็นนาที เป็นวินาที
    เราไม่อยากรู้ความจริงว่าการหลบหนีจากโลกข้างนอกนั้นใช้เวลาไปเท่าไหร่
    เรารู้แต่มันยาว 23 track
    เราวัดเวลาที่เราทิ้งความจริงข้างนอกไว้ได้ชั่วครู่...ได้ 23 track
     
    บางวันเราก็อยากมีโลกส่วนตัวที่น้อยกว่า 23 track
    เราอยากหันหน้าไปหาโลกปกติ
    ฟังเสียงบรรยากาศภายนอกได้อย่างเป็นปกติ
    โลกที่ไม่ได้กำหนดเวลาเป็น Track
    โลกที่ไม่ได้สั้นเพียง 23 Track
    โลกที่ไม่ได้ยาวแค่ 23 track